Download Myanmar font""
ဤေနရာမွ လင့္မ်ား "ဆက္လက္ခရီးဆက္ႏုိင္ဘုိ႕"သို႕ ပို႕ထားပါတယ္။

Saturday, March 27, 2010

Membership Training

၀ုိင္းလုိက္ ၾကစို႕လား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး

အြန္ေစာတုိ႕ တက္ေရာက္ပညာသင္ယူေနတဲ့ ဂုန္းဂ်ဴးတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အထူးစီစဥ္ေပးတဲ့ Membership Training (MT) တဲ့။(၂၅.၃.၂၀၁၀) ေန႕ညေန ေလးနာရီခြဲကထြက္လာခဲ့လုိက္တာ ၇၆ ကီလိုေ၀းတဲ့ ကမ္းေျခ (공주바다) ကို ငါးနာရီခြဲေလာက္ေရာက္တယ္။ ဆရာကလည္း သူ႕ကားေလးကို ဘာေမာင္းသလဲမေမးနဲ႕ ဟိုက္ေ၀းလမ္းမေပၚလည္းေရာက္ေရာ ၁၄၀-၁၅၀ ကီလိုထိကိုနင္းေတာ့တာပဲ။ လမ္းမွာသတိထားမိလုိက္တာက ကားကိုရုတ္တရက္အရွိန္ေလွ်ာ့လို႕ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ အေပၚမွာ ကင္မရာ ေလးလံုးက ေမာင္းလာတဲ့ကားေတြကို မွတ္တမ္းယူေနတာေတြ႕လုိက္ရတယ္။ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ လမ္းေကာင္းသေလာက္၊ ကားေကာင္းသေလာက္၊ ေသမင္းမေၾကာက္ ေမာင္းၾကတာေတြကို ကြပ္ကဲထိမ္းခ်ဳပ္တဲ့စနစ္ပဲလုိ႕။ ကားေမာင္းသူမေၾကာက္ေပမဲ့ ေဘးကထုိင္လုိက္လာတဲ့ အြန္ေစာတုိ႕ကေတာ့ နည္းနည္းရြံ႕သလုိပဲ။ ကားေသးေလးဆိုေတာ့ေလ။ ေမာင္းသူအျပင္ ၃ ေယာက္ပဲပါတာေလ။ ကမ္းေျခတည္းခိုခန္းေရာက္လို႕ ကမ္းစပ္ဆင္းမယ္ၾကံေတာ့ ေလကတအားတုိက္ေနတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ဒီႏွစ္မွ ထူးထူးျခားျခား ေအးေနတာတဲ့။ အရင္ကဆိုဒီလို မတ္လကုန္မွာ အေႏြးဓါတ္၀င္ေနျပီတဲ့။ အခုေတာ့ အေအးလြန္ေနလို႕ ဓါတ္ပံုေလး အေျပးအျမန္ရိုက္ျပီး အခန္းျပန္ေျပးခဲ့လိုက္ရတယ္။ မဟုတ္လွ်င္ ေလငန္းမိသြားႏုိင္တယ္။ ဒီေလာက္ အကၤ်ီထူ။ ေခါင္းစြပ္ထူ၊ လက္အိပ္ေတြနဲ႕ေတာင္ ခုိက္ခိုက္တုန္ေနတာ။ တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ က်မ္းျပင္မွာတတ္ထားတဲ့ အပူေပးစနစ္က ေတာ္ေတာ္ပူတာပဲ။ တစ္ေနရာထည္းမွာျငိမ္ျပီအိပ္ေနလွ်င္ မေနႏုိင္ေအာင္ပူလို႕ ဟိုလွိမ့္ဒီလွိမ့္လုပ္ျပီးအိပ္ခဲ့ရတယ္။ အြန္ေစာတို႕ဓါတ္ခြဲခန္းက ကားႏွစ္စီးနဲ႕ လူစုစုေပါင္း ၉ ေယာက္လိုက္ပါခဲ့တယ္။ အြန္ေစာတုိ႕တည္းတဲ့တည္ခို္းခန္းနဲ႕ကပ္လွ်က္မွာပဲ ဘြဲၾကိဳေက်ာင္းသားေတြအတြက္ တည္းခိုေဆာင္ရွိတယ္။ သူတို႕အဖြဲ႕ကေတာ့ လူငါးရာေက်ာ္ေလာက္ဆိုေတာ့ ဆူလို႕ညံလို႕ပါပဲ။ သိတဲ့အတုိင္းေပါ့။ လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ ဂစ္တာတီးသူ၊ သီခ်င္းဆိုသူ၊ သံခ်ပ္ဆိုသူနဲ႕ေပါ့။ တကယ္ေတာ့သံခ်ဳပ္မဟုတ္ပါဘူး။ ျမဴးၾကြတဲ့သီခ်င္းေတြပဲေပါ့။ ညမွာ စုေပါင္းထမင္းခ်က္စားၾကတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္လက္၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတာ။ အဲဒါ ဒီခရီးရဲ့သင္ခန္းစာ (ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲတဲ့)။ အစကေတာ့ MT, MT နဲ႕သူတုိ႕ေျပာသံၾကားတာေနတာ အဓိပၸါယ္ေကာင္းေကာင္းမေပါက္ခဲ့ဘူး။ လက္ေတြ႕မွပဲ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ရွိတာေလးနဲ႕ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တဲ့၊ စုေပါင္းလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို က်င့္ေပးတာတဲ့။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ တစ္ညသာအိပ္မဲ့ တည္းခိုခန္းမွာ ဘယ္မွ ပစၥည့္ျပည့္ျပည့္စံုစံုရွိေနႏုိင္မလဲ။ စီးလာတဲ့ကားေသးေသးေလးေတြနဲ႕လည္ ပစၥည္းအစံုဘယ္မွာသယ္ယူခဲ့နိုင္မလဲ။ ဒါးတစ္ေခ်ာင္း ကပ္ေၾကးတစ္လက္နဲ႕ ထမင္းေပါင္းအိုးတစ္လံုး၊ ဟင္းခ်က္အိုးတစ္လံုး ဒါေလးနဲ႕ တစ္ဖြဲ႕လံုးစားေလာက္ေအာင္စီစဥ္ရတာ။ အထင္ေတာ့ မေသးလုိက္နဲ႕ တကယ္စားေတာ့ ကုန္ေအာင္မစားႏုိင္ဘူး။ စားလုိ႕ကလည္းဘာေကာင္းသလဲမေမးနဲ႕။ အေစာစာက ၀က္သား Curry Medium(억떡기 카레)ခ်က္တာေလ။ ျမန္မာလုိေတာ့ ဘယ္လိုျပန္ရမလဲမသိပါဘူး။ အရသာကေတာ့ သီးစံုပဲကုလားဟင္း အတိုင္းပါပဲ။ အြန္ေစာလည္း အဲဒီခ်က္နည္းကို အခုမွပဲ ရေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆို အိမ္မွာ မၾကာမၾကာလုပ္စားျဖစ္ေတာ့မယ္။ စားလုိ႕ ဗိုက္ျပည့္ၾကေတာ့ လူသံုးေရာက္က ၃၀ ကီလိုေလာက္ေ၀းတဲ့ ဒဲဂၽြန္းျမိဳ႕ဘက္ Sea Shell အ၀ယ္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ျပန္လာေတာ့အျပင္မွာမီးဖို ၀ိုင္းျပီး မီးကင္စားၾကတာ ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ အြန္ေစာအတြက္ေတာ့ ဒီအေကာင္ေတြကို ပထမဆံုးျမင္ဘူးျခင္းပါပဲ။ စမ္းစားၾကည့္ေတာ့ ခ်ိဳဆိမ့္ဆိမ့္ပဲ။ ေကာင္းတယ္ဗ်။ ဒီထက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာက ဘီယာ (맥주)၂ လီတာဘူးေျခာက္လံုးသယ္လာတာ။ လူ၈ေယာက္ ဘယ္လိုမွ မကုန္နုိင္ဘူး။ ၂ ဘူးပဲျဖတ္ႏိုင္တယ္။ ည ၁၁ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္ေတြလည္းကယ္ကုန္ၾကျပီ။ See Shell ၅ ကီလိုကို ၄ ေသာင္း၀မ္နဲ႕၀ယ္လာတဲ့ဟာလဲ ေနာက္ဆံုး ၄ ေကာင္အက်န္မွာ ဆလံေပးလို႕ အမိႈက္ထဲထဲ့ျပီးပြဲသိမ္းခဲ့လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္ေတြအိပ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ဆူညံလို႕ေကာင္းဆဲ။ ပါဆယ္ဂိမ္းေနၾကတာထင္ပါရဲ့။ မနက္မွာေတာ့ ၇ နာရီေလာက္ထ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ ညကေျခာက္ေနတဲ့သဲေသာင္ျပင္မွာ ေရတက္ထားလို႕ စိုျပီး မာေနေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေကာင္းတာနဲ႕ ေရစပ္နားထိဆင္းသြားျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္းဓါတ္ပံုအခ်ိဳ႕ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့လုိက္တယ္။ ေနေရာင္ေလးရလာတာရယ္။ ေလျငိမ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ ညကေလာက္ မေအးေတာ့ဘူး။ ၈နာရီခြဲမွာ တည္းခိုေဆာင္ကို တတာျပခဲ့ပါတယ္။ ၉ နာရီခြဲမွာအခန္းျပန္ေရာက္ျပီး ေခတၱနား၊ ၁၁ နာရီမွာ ဓါတ္ခြဲခန္းျပန္၀င္ျပီး ပံုမွန္လုပ္ငန္းလည္ပတ္ရပါေတာ့တယ္။ ဂုန္းဂ်ဴးတကၠသိုလ္ရဲ့ တစ္ညအိပ္ ေလ့က်င့္ခန္းကေတာ့ ဒါေလာက္ပါပဲ။ ေအာက္မွာ မွတ္တမ္းတစ္ခ်ိဳ႕တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။







4 comments:

နန္း said...

လာလည္ခ်င္တယ္ဗ်ိဳ႔

Korea-Myanmar Mutual Benefit said...

ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ။

SHWE ZIN U said...

ဆရာေရ

စားခ်င္တယ္ဗ်ာ အကင္ေလးေတြ မိုက္တယ္.
မေရာက္တာ ၾကာသြားၿပီ က်မ္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ

ေရႊစင္ဦး

Korea-Myanmar Mutual Benefit said...

ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ျပည့္ရပါေစ။---။ ေစာေစာကမေျပာပဲ။ ဒီလိုမွန္းသိ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္နဲ႕ထဲ့ယူလာေပးပါတယ္။ စားမကုန္ႏုိင္လို႕ ေတာင္ လႊင့္ပစ္ခဲ့ရေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားျဖစ္လွ်င္ယူလာခဲ့မယ္ေနာ္။ ဟဲ---ဟဲ----။

Post a Comment