ေျခလွ်င္ေတာင္တက္ခရီး။

ဒီေန႕ေတာ့ စာေမးပြဲလည္း ျပီး ေက်ာင္းဆင္းပြဲလဲ ျပီးသြားျပီမို အခ်ိန္ေလးရတာနဲ ေျခလွ်င္ေတာင္တက္ ထြက္လာလုိက္တယ္။ အေ၀းၾကီးသြားစရာမလုိပါဘူး။ ဒီကိုရီးယားႏုိင္ငံမွာက ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ေတာင္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္အခုတက္ေနတဲ့ ရွင္းလာ တကၠသိုလ္ကိုက ေတာင္ေစာင္းမွာရွိေနတာေလ။ အခုေနတဲ့ 백양생활관 (Baekyang Living Hall) dormitory ကိုက ေနာက္ေက်ာမွာရွိတဲ့ 벡양산 (Baekyang Mountain) ကို အမွီျပဳျပီး အမည္ေပးထာတာတဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ အေဆာင္ကထြက္လိုက္တာနဲ႔ ေတာင္တ၀က္ေရာက္ေနျပီေလ။

ထူးျခားတာက ေဆာင္းတြင္းတုန္းက ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ အပင္ေတြဟာ အခုလုိ ေႏြရာသီမွာ မိုးရြာေတာ့ စိမ္းစိုအုန္႕မႈိင္းေနတယ္။ ေနာက္ လွ်ိဳေျမာင္တစ္ေလာက္ စီးဆင္းေနတဲ့ ေရေတြက ၾကည္စိမ္းေနတယ္။ ၾကည္မွာေပါ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ေလာက္လံုး ေအာက္ခံၾကမ္းျပင္က ေက်ာက္ေတြခ်ည္းပဲ။ မိုးတအားရြာလွ်င္ေတာ့ ေရနည္းနည္းေနာက္တယ္။ မဟုတ္လွ်င္ အျမဲၾကည္စိမ္းေနတယ္။ ေရတုိက္စားမႈမရွိဘူးလို႕ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေလာက္ ျမင့္တဲ့ေတာင္ေစာင္းမွာေတာင္ ေရတိုက္စားမႈမရွိေအာင္ လုပ္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်ီးၾကဴးရမယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ တက္မိေတာ့ လမ္းခုလတ္မွာ အခုလိုနားခိုစခန္းေလး အဆင္သင့္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ နည္းနည္းလည္း ေမာလို႕ ေခၽြးျပန္စျပဳလာျပီေလ။ ဆက္တက္လာလုိက္ေတာ့ လမး္ေဘးမွာ ဒီမိႈေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေပါက္တဲ့ အပ္ထုိးမႈိနဲ႕ေတာ့ တူသလိုလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ မႈိသားပါးတယ္။ အပ္ထိုးမႈိေလာက္ မထူးဘူး။

ဒီလမ္းေလးအတုိင္းဆက္တက္လာလိုက္တယ္။ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ေလးမတ္ေစာက္တယ္။ အပင္ေတြအားကိုးျပီး မနည္းထိန္းတက္ခဲရတယ္။

အေပၚေရာက္ခါနီးမွာ အခုလို ေျမနည္းနည္းျပန္႔တဲေနရာေလးေတြ႕တာနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သမား နားလိုက္တယ္။ ေဟာ- နည္းနည္းေလး ဆက္တက္လိုက္တာနဲ႕ ေတာင္ထိပ္ေပၚေရာက္လာျပီ။ ငါကြ ဒီေပၚေရာက္ေအာင္တက္လာတာ။ ဟီး---ဟီး ။ ေဟာဟဲတိုက္ရင္းေပ်ာ္သြားလို ခုန္ေပါက္ပစ္လိုက္တယ္။

ဒါေပမဲ့ အခုေရာက္ေနတဲ့ ေတာင္ထိပ္က အျမင့္ဆံုးေတာင္မဟုတ္ဘူး။ ဒုတိယ အျမင့္ဆံုးေနရာျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခု နံနက္ ၉ နာရီကစတက္လာတာ ၁၁ နာရီမွာ ေတာင္ထိပ္ေရာက္လာတာေပါ့။ ဒီ ဘယ့္ကေရာင္း (Baekyang Mountain) ရဲအျမင့္ဆံုးေတာင္က ဟိုမွာ----။

ဒီေနရာထိတက္ခ်င္လွ်င္ တစ္ေနကုန္မွာ။ အခုအခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးဘူး။ ေန႕လည္ တစ္နာရီမွာ ဆရာမေတြနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ ေန႕လည္စာ စားဖို႕ခ်ိန္းထားေတာ့ ၁၂ နာရီ အေဆာင္အေရာက္ျပန္မွျဖစ္မယ္ေလ။ ေတာင္ထိပ္မွာ ဒီပံုေလးေတြ အမွတ္တရရုိက္ျပီး ဆင္းလာခဲ့လိုက္တယ္။ ေတာင္ေပၚကေနငံု႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့- ေဟာ--- ဟိုမွာ ရွင္းလာတကၠသိုလ္။ ေသးေသးေလး ျမင္ရေတာ့တယ္။ ဟိုအေ၀းမွာက ဘူဆန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ျမိဳ႕နယ္စုတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆာဆန္း ျမိဳ ေလးလွန္းျမင္ေနရတယ္။

လာလမ္းအတုိင္းလွည့္မျပန္ပဲ ဟိုတျခားဘက္ကေနပတ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒီမွာလည္း လမ္းတစ္ေထာက္ အနားယူရန္ စခန္းတစ္ခုပါလား။ အတက္ခရီးတုန္းက ႏွစ္နာရီနီးပါးတက္ခဲ့ရတဲ့ ခရီး အဆင္းမွာ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲၾကာလုိက္တယ္။ ၁၂ နာရီမထိုးခင္ အခန္းျပန္ေရာက္တယ္။ ေခတၱနားျပီးတာနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ ဆက္သြားရအံုးမယ္ေလ။----။
(ကိုရီးယားႏိုင္ငံအေၾကာင္း မေရးျဖစ္ေသးခင္ လႈပ္ရွားမႈ႕ေလးေတြကို မွတ္တမ္းသေဘာ ေရးလုိက္တာပါ။ ဖတ္ရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းျပီး မွတ္သားစရာမပါလို႕ အားနာပါတယ္။ ဘယ္သူမွလည္း ဖတ္မယ္မထင္ဘူး။ ဖတ္တဲ့သူရွိလွ်င္လည္း အဲဒီလူက ကၽြန္ေတာ့ကို ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္။ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဟီး---ဟီး။)

အျပည့္အစံု (Read More)...

အက်ဥ္းအားျဖင့္(Summary only)...